کشف میکروب های فرازمینی برای نخستین بار درون فضا




۱۵ام دی ۱۳۹۶ دوربین

کشف میکروب های فرازمینی برای نخستین بار درون فضا

هرجا که انسان ها باشند، میکروب ها هم هستند! این بدین معناست که ممکن هست، صدها کیلومتر فراتر از جو زمین، هزاران باکتری درون ایستگاه فضایی بین ‌المللی زندگی کنند.

پیش از این گفته می‌شد که میکروب‌های فرازمینی همان میکروب‌هایی هستند که به طور معمول با انسان به تمامي جا سفر می‌کنند. اما اکنون تکنیک‌های جدید نشان داده که ممکن هست، ما واقعا با حیات میکروبی مواجه شده باشیم. پیش از این، تنها راهکار برای شناسایی این میکروب‌ها درون ایستگاه فضایی بین ‌المللی، فرستادن نمونه‌هایی از اين‌ها به زمین برای آزمایش بود. اما اکنون، این میکروب‌ها درون خود ایستگاه فضایی بین‌المللی، توالی‌یابی ژنتیکی شده‌اند.

سارا والاس میکروبیولوژیست ناسا، چند ماه قبل درون این مورد، اعلام کرد:

ما درون بخش‌های آلوده‌ای از ایستگاه فضایی قارچ‌هایی دیده بودیم که رشد کرده بودند یا مواد زیستی را نابود کرده بودند. اما قبل از اینکه نمونه‌هایی از اين را به آزمایشگاه نیاورده بودیم، چیزی از اين نمی‌دانستیم.

والاس می‌گوید که میکروب‌های بیشتری هم درون فضا وجود دارد. سازمان‌های فضایی بهترین روش‌ها را برای استریل کردن تجهیزات فضایی انجام می‌دهند، اما حتی بهترین تکنیک‌ها هم تنها می‌تواند میزان میکروب‌ها را تا ۳۰۰ عدد درون هر متر مربع کاهش دهد. درون مقابل، استریل کردن یک آشپزخانه تمیز درون کره زمین، این میزان برابر ۱ میلیارد عدد میکروب درون هر متر مربع هست.

به این دلیل که میکروب‌ها پیش از این توانایی خود برای زنده ماندن درون فضا را نشان داده‌اند، می‌توان فرازمینی یا زمینی بودن میکروب‌ها را به راحتی تایید کرد. همچنین پیش از این، میکروب‌هایی بوده‌اند که درون ایستگاه فضایی بین‌المللی زندگی می‌کرده‌اند و منشا زمینی داشته‌اند.

شناسایی میکروب‌های فرازمینی یک فرایند دو مرحله‌ای هست. درون ابتدا، پگی ویتسون (همان فضانوردی هست که رکورد طولانی‌ترین زمان اقامت فضانوردان آمریکایی درون فضا را به نام خود ثبت کرد)، فضانورد و متخصص بیوشیمی ناسا، باید نمونه‌هایی از این میکروب‌های فرازمینی را جمع‌آوری می‌کرد و اين‌ها را درون مقابل واکنش زنجیره پلیمر (PCR) قرار می‌داد. واکنش زنجیره‌ی پلیمر، تکنیکی هست که درون اين، یک نسخه مجزا یا نسخه‌های کمی از یک قطعه دی‌ان‌ای با توالی خاص به تعداد هزار یا میلیون‌ها نسخه تکثیر پیدا می‌کند.

ویتسون برای انجام این کار، از ظروف پتری برای جمع‌آوری نمونه‌هایی از سطوح مختلف اطراف ایستگاه فضایی دسترس کرد. سپس به زمان یک هفته، این نمونه‌ها را درون لوله‌های آزمایشی درون محفظه آزمایشی بدون گرانش رشد داد. آب و هوای زمین این آزمایش‌ها را تهدید می‌کرد، وقتی توفان هاروی رخ داد، آزمایشگاه‌های مرکز فضایی جانسون بسته شدند، به این جهت اين‌ها به دنبال راهکاری جديد بودند.

محققان سپس با والاس تماس گرفتند تا درون این آزمایش‌ها به کمک پگی ویتسون بیاید. او هم با دسترس از ابزار توالی‌یابی MinION امکان چنین آزمایشی را فراهم کرد. این همان ابزاری هست که کیت رابین، فضانورد ناسا درون سال ۲۰۱۶، برای نخستین بار، دی‌ان‌ای را درون فضا توالی‌یابی کرد. رابینز درون سفر سال گذشته خود با دسترس از توالی‌یابی MinION که به‌ اندازه یک یواس‌بی هست، نخستین آزمایش‌های تعیین توالی ژنی درون ایستگاه فضایی بین‌المللی را انجام داد. این اطلاعات به تیم ناسا درون هوستون فرستاده شدند.

پگی ویتسون فضانورد و متخصص بیوشیمی ناسا، نمونه‌هایی از این میکروب‌ها را جمع‌آوری‌کرد و اين‌ها را درون مقابل واکنش زنجیره پلیمر (PCR) قرار داد. واکنش زنجیره‌ی پلیمر، تکنیکی هست که درون اين، یک نسخه مجزا یا نسخه‌های کمی از یک قطعه دی‌ان‌ای با توالی خاص به تعداد هزار یا میلیون‌ها نسخه تکثیر پیدا می‌کند

پگی ویتسون فضانورد و متخصص بیوشیمی ناسا، نمونه‌هایی از این میکروب‌ها را جمع‌آوری‌کرد و اين‌ها را درون مقابل واکنش زنجیره پلیمر (PCR) قرار داد. واکنش زنجیره‌ی پلیمر، تکنیکی هست که درون اين، یک نسخه مجزا یا نسخه‌های کمی از یک قطعه دی‌ان‌ای با توالی خاص به تعداد هزار یا میلیون‌ها نسخه تکثیر پیدا می‌کند.

والاس اعلام کرد:

بلافاصله، ما میکروارگانیسم‌هایی را مشاهده کردیم که همان چیزهای بودند که پیش از این، درون ایستگاه فضایی بین‌المللی پیدا کرده بودیم.

درون این مورد، این میکروب‌های فرازمینی تمامي همان میکروب‌های معمولی شناخته شده‌ای بودند که همراه انسان زندگی می‌کنند و ناسا هم اعلام نکرد که میکروب‌های فرازمینی کشف شده، متعلق به چه گونه‌ای هستند. اما برای تایید این اطلاعات باید منتظر بمانیم که نمونه‌ها به زمین بازگردانده و دوباره آزمایش شوند. به این ترتیب، می‌توان از درستی نتایج به دست آمده اطمینان حاصل کرد. این اولین باری بود که توالی‌یابی واکنش زنجیره پلیمر ودی‌ان‌ای، هر دو با موفقیت درون شرایط بدون گرانش انجام می‌شد. این بخشی از آزمایشاتی بود که از تجهیزاتی ویژه برای اين بهره برده می‌شد.

والاس اعلام کرد:

این یک همکاری طبیعی برای قرار دادن این دو تکنولوژی درون کنار همدیگر بود. چرا که هر دوی این تکنولوژی‌ها به صورت جداگانه، فوق‌العاده بودند، اما با وجود درون کنار هم قرار دادن اين‌ها، قادر به فعال کردن فعل و انفعالات زیست‌شناسی بسیار زیادی بودیم.

.

بیشتر بخوانید:

 

منبع: sciencealert


تکراتو را درون تلگرام دنبال کنید

مطالب پیشنهادی